Dzisiaj jest 22 listopada, imieniny obchodzą: Cecylia, Jonatan, Stefan
 
   
   
   
   
 Techniki polichromii średniowiecznych
   
   
 
 


 

Fresk (al fresco, buon fresco)
 
 

Technika malarstwa ściennego, polegająca na malowaniu na mokrym tynku, pokrytym kilkoma warstwami zaprawy, farbami z barwników odpornych na alkaliczne działanie wapna, rozprowadzanymi wodą deszczową; spoiwem staje się samo podłoże na skutek przemiany wapna gaszonego pod wpływem dwutlenku węgla z powietrza w krystaliczny węglan wapnia, który wiąże cząsteczki farby: malowidło wykonuje się częściami, nakładając ostatnią warstwę zaprawy intonaco tylko na taką powierzchnię, jaką można zamalować w ciągu dnia (tzw. partie dzienne, czyli giornata); w przeciwnym razie wyschnięta zaprawa nie wiąże się już z farbą i nie zamalowane warstwy tynku muszą być usuwane. Przeniesienia na ścianę projektu malowidła wykonanego na kartonie dokonywano przy użyciu siatki, ułatwiającej powiększanie, lub przez wyciśnięcie konturu na ścianie albo przyprószenie węglem drzewnym przez otworki zrobione w kartonie. Fresk jest techniką bardzo trudną, gdyż nie pozwala na dokonywanie poprawek i zmian oraz wymaga malowania częściami, ale należy do najtrwalszych rodzajów malarstwa ściennego. Fresk w XIV wieku występuje prawie wyłącznie we Włoszech, rozpowszechniony i stosowany przez wielu artystów w renesansie i baroku, został następnie prawie zupełnie zarzucony; występował w XVII-XIX wieku jako technika mieszana z al secco.
Freskiem niesłusznie określa się każde malowidło ścienne wykonane inną techniką.

(Opis na podstawie: Stefan Kozakiewicz (redakcja), Słownik terminologiczny sztuk pięknych, PWN, Warszawa 1969;)

   
 
polichromie.eu - odkrywanie średniowiecznych polichromii
kontakt
 
 
484